Hasło Festiwalu: Jesteśmy w Czarnej…

Festiwal wciąż był bezdomny. Nie korzystał już z gościnnych przestrzeni Kwidzyńskiego Centrum Kultury. Stał się klientem pomimo preferencyjnych kosztów. Po 20 latach międzynarodowości i promocji miasta samorząd nadal nie dostrzegł siły NGO. W tej edycji świat stał się upiorny. Wszystkich ratowała poranna czarna kawa dostarczana regularnie od lat przez firmę Sati i domowe wypieki członkiń stowarzyszenia Scena Lalkowa. Mimo to czarny humor dopisywał. Spektaklowi Nosferatu, którego miejscem prezentacji był Teatr na Kołach w przyczepie stojącej na Placu Jana Pawła II, towarzyszyła niespodziewana procesja krążąca wokół Katedry, budując niezwykły unikatowy klimat. Podczas tej edycji Festiwalu miało także miejsce nietypowe wydarzenie – widownia wymusiła na artystach z Włoch bisy (jak na koncercie), pragnąc po raz kolejny w skupieniu i uwielbieniu oglądać mistrzowską animację lalkami. Vintage nie umarło nigdy, było jednym z elementów czasoprzestrzeni.

Hasło Festiwalu: Róż na ANIMO

Wybranie motywu przewodniego w postaci identyfikacji wizualnej Festiwalu w barwach czerni i różu jak zawsze nie było przypadkowe. To zestawienie miało oznaczać zarówno wiek dojrzały ANIMO, jak i stanowić zaproszenie dla osób do tej pory nieprzekonanych do aktywności kulturalnych poza domem. Wyjątkowo w ramach tej edycji „Głos festiwalu” – Marek Tynda nawoływał do akcji społecznej „Pusty Talerz”, która miała zakończyć się nakarmieniem paru głodnych osób. Na jego apel odpowiedział m.in. kwidzyński bar LOTOS, który podjął od razu to wyzwanie. Równocześnie przyjaciele ANIMO, w tym osoby ze specjalnymi potrzebami i osoby z autyzmem zainicjowały dyskusję o miejscu sztuki w ich życiu.

Hasło Festiwalu: liczba PI

Tym razem Festiwalowi miała patronować liczba Pi Wisławy Szymborskiej, ponieważ podczas ANIMO artyści zamierzali stanąć w obronie tych, którzy głosu nie mają – zwierząt. Niestety skutki pandemii były wciąż odczuwalne także w Kwidzynie więc nie wszyscy artyści dotarli tym razem do miasta. Jednym z nieobecnych podczas tej edycji stał się spektakl holenderski „The Tube” teatru Tam Tam Objektentheatre. Powstałą z tego powodu pustkę wypełniło dzieło Adama Walnego, „Szekspir made in Poland”, które zostało pokazane na parkingu na tyłach Czarnej Sali. Równolegle do tych wydarzeń powstała także idea fix. Festiwal postanowił co roku wspierać przyszłych scenografów i zapraszać do udziału w Master Class osoby studiujące w Akademii Teatralnej w Warszawie, Filia w Białymstoku, na kierunku Technologia Teatru Lalek.

Hasło Festiwalu: Continuum

Tym razem Festiwal puścił oczko do artystów i widowni. Prezentując puste słupy ogłoszeniowe na wystawie „post-pandemicznej” ponownie otworzył się na dyskusję, po co nam kultura. Aby uwypuklić głębszy sens tej rozmowy, w zaprzyjaźnionej sali gimnastycznej kwidzyńskiej niepublicznej placówki oświatowej został ustawiony namiot, w którym można było zobaczyć czeską opowieścią o Putinie i na nowo zmierzyć się z tematem odwagi i ryzyka. Równolegle do tych działań dla mieszkańców miasta została stworzona przestrzeń do dzielenia się własnymi historiami o Kwidzynie. Jej rdzeniem stał się spektakl „Rodzina Nowaków”, który powstał w ramach społecznego projektu i odniósł pierwszy sukces właśnie na ANIMO. W tym samym czasie najmłodsi uczestnicy festiwalu przygotowali ze słowackimi artystami spektakl dedykowany artystom i rodzicom „Krasnoludki”. Wbrew pustce na słupach ogłoszeniowych pięć dni Festiwalu zostało w pełni wypełnionych sztuką, spotkaniami i międzypokoleniowymi działaniami w różnych wymiarach.

Hasło Festiwalu: Idea ANIMO

Pierwsza próba spojrzenia wstecz na dorobek Festiwalu przełożyła się na retrospekcję w małej dawce z przypomnieniem przede wszystkim głównych idei ANIMO. Podczas tej edycji oddano również głos widowni. To ona wybierała, co chciałaby zobaczyć ponownie po 20 latach istnienia Festiwalu wskazując, jakie spektakle zapadły jej na dłużej w pamięć. Z drugiej strony warto odnotować, że twórcy wprowadzili wówczas także kolejny punkt programu – nurt Teatr Lalek. Został on dedykowany zwłaszcza nowej widowni ANIMO, która pojawiła się podczas pandemii Covid-19 na platformach on-line. TL miał pełnić przede wszystkim funkcję edukacyjną przybliżając historię teatru lalek danego kręgu kulturowego, rozpoczynając od prezentacji Białorusi w 2021 r. O coraz bardziej otwartym programie Festiwalu świadczy również zderzenie różnorodnych twórczych perspektyw –  ludowej artystki Ireny Brzeskiej i jej Teatru Rzeźby oraz artysty o międzynarodowej sławie Michela Vogla, który w Starej Bibliotece przeniósł widownię do własnego Mikroświata.

Pobierz materiały promocyjne.

Hasło Festiwalu: A mimo to Animo

Kiedy cały świat zamarł w czasie pandemii, a podróże międzynarodowe stały się niemożliwe, ANIMO stworzyło dwie platformy kontaktu artystów z widownią Festiwalu. Spektakle z OFFu miały miejsce w dużym teatrze, gdyż sala spełniała wymogi epidemiologiczne. Pozostałe prezentacje przygotowane przez międzynarodowych artystów zostały w pełni przeniesione do wirtualnej przestrzeni ON, która pozwoliła twórcom ANIMO zachować kontakt ze światem. Powstały tam m.in. ciekawe impresje filmowe wokół teatru animacji, z których jedna zrodziła się z inspiracji Festiwalem. Była to „Anima, Animae, Animam”, która potem zdobyła wiele międzynarodowych nagród. W tym miejscu warto dodać, że jednym z ważniejszych gestów skierowanych w stronę widza było obniżenie cen biletów. Twórcom zależało, aby globalne kryzysy nie przełożyły się na rezygnację z kultury, a więzi społeczne i twórczy dialog mógł zostać zachowany bez większego uszczerbku.
Pobierz materiały promocyjne

Hasło Festiwalu: W kupie raźniej

Gdy potrzeby i oczekiwania artystów oraz widowni Festiwalu dalej rosły deficyt przestrzeni stał się jeszcze bardziej odczuwalny dla twórców ANIMO. Z tego powodu zaszła konieczność oswojenia kolejnych budynków miejskich. Dzięki temu działania z nurtu ANIMACJE zostały zrealizowane w opuszczonej zabytkowej bibliotece, a teatr na kołach i prezentacja spektaklu w technice kina manualnego odbyły się na Zamkowym Dziedzińcu. To pozwoliło znaleźć dobre miejsce dla każdego, kto przyjechał na Festiwal w 2019 r., w tym także dla studentów Zakładu Edukacji Kulturalnej na Wydziale Etnologii i Nauk o Edukacji Uniwersytetu Śląskiego w Cieszynie. Ich opiekunka dr Ewa Tomaszewska, autorka książki Tam i z powrotem. Rzecz o lalkarskich kontaktach polsko-czechosłowackich i polsko-czesko-słowackich na Śląsku, stała się bohaterką jednego z paneli dyskusyjnych podczas ANIMO.

Hasło Festiwalu: Wszystkie drogi prowadzą do ANIMO

By jeszcze lepiej wydobyć sens kolejnego hasła Festiwalu, promocja wydarzenia została oddana tym razem w ręce mieszkańców. Koszulki festiwalowe stworzył na tę edycję Marek Jarynowski. Natomiast dla uczestników nurtu Generacje wybrano autorski projekt rodziny Segrera, uczestników rodzinnych wakacyjnych warsztatów organizowanych przez Scenę Lalkową, poprzedzających edycję ANIMO. Oprócz tego twórcy zdecydowali się na trzy eksperymenty. Po pierwsze weszli do zakładu pracy Lacroix z warsztatami dedykowanymi umiejętnościom improwizacyjnym. Po drugie umożliwili artystom poznanie zastosowania elektronicznej technologii w konstrukcji lalek filmowych za sprawą Miro Dusa. Po trzecie umieścili w przestrzeni Festiwalu samochód Kei-Van przeznaczony do drzemek. W ten sposób po raz kolejny udowodnili, że są twórcami poszukującymi nowych kierunków aktywności, które finalnie mogą współistnieć i spotkać się na ANIMO w Kwidzynie.

Pobierz materiały promocyjne.

Pobierz gazetę festiwalową.

Hasło Festiwalu: Współobecność – teatr lekarstwo na nieuleczalne

Pomimo upływu czasu ANIMO zachowało postawę uważnego obserwatora, który nieustannie chciał przyglądać się temu, co działo się na świecie. Artyści odwiedzający  Kwidzyn, w swoich spektaklach skoncentrowali się na uwypuklaniu bolączek, wieszczeniu czy przeczuwaniu nieuniknionego, a sam Festiwal zaczął być postrzegany jako „lek na całe zło”. Z tego względu na ANIMO po raz kolejny pojawili się zarówno artyści światowego formatu, jak i twórcy lokalni, a nowoczesność przez pięć dni szła po prostu w parze z tradycją i klasyką. Pomiędzy tymi spotkaniami miały miejsce rzeczy wręcz niemożliwe, jak zniesienie pianina z czwartego piętra w bloku by spełnić potrzeby techniczne jednego z teatrów. To pokazało siłę ANIMO, które miało najlepszą i najpracowitszą ekipę techniczną oraz prężny wolontariat, w ramach którego odbyła się nawet 18-tka Wolontariuszki związanej z Festiwalem od najmłodszych jej lat.

Pobierz materiały promocyjne.

Pobierz gazetę festiwalową.

Hasło Festiwalu: Artistic Nature Is My Opportunity

W 2016 r. Festiwal wciąż koncentrował się na kwestii budowania i pogłębiania relacji z widzem dając mu możliwość zrozumienia swojej wrażliwości poprzez otwarcie na sztukę. Dlatego zdecydował się również na wejście do przestrzeni wcześniej nieeksplorowanych. Otwarcie kolejnej edycji ANIMO miało miejsce w miejskiej hali sportowo-widowiskowej i przybrało formę opartą na metodzie „chleba i igrzysk”, co okazało się strzałem w dziesiątkę, ponieważ wejściówki na to wydarzenie rozeszły się w mgnieniu oka. Co więcej twórcy zdecydowali się również zainwestować w nowe pokolenia widzów odwiedzając przedszkola, gdzie wraz z gośćmi festiwalowymi dzieci mogły oglądać najnowsze propozycje teatralne w wykonaniu profesjonalnych teatrów niezależnych.

Pobierz materiały promocyjne.

Pobierz gazetę festiwalową.

Hasło Festiwalu: Dziesięć lat dialogu w sztuce

Czy Kultura się liczy? Powracając do wątku nieustannie obecnego w publicznym dyskursie Festiwal wszedł w kolejną dekadę obecności ANIMO w Kwidzynie i poza nim. Jako ważne w Europie miejsce spotkań środowiska pozarządowego i twórców OFFu, zajmujących się sztuką animacji, zdecydował się nie zbaczać z wcześniej obranego kursu. „Rodzina ANIMO” nadal miała doświadczać, jak ważna pozostaje idea budowania środowiska przekładającego się na nawiązanie i umocnienie przyjaźni, współpracy, otwarcia na nowe doświadczenia pomiędzy artystami z całego świata i widzami Festiwalu. Uznając język teatralny za język uniwersalny, Festiwal wzmocnił nacisk na społeczny wydźwięk działań artystycznych.

Pobierz materiały promocyjne.

Pobierz gazetę festiwalową.

Hasło Festiwalu: Rich the cross the limits

Tym razem propozycja ANIMO miała stanowić klucz do wejścia głębiej w relacje z publicznością. W tym celu na Festiwalu zdecydowano się pokazać, w jaki sposób są poszerzane granice sztuki, zapraszając do udziału artystów, którzy wykorzystując nowoczesne technologie połączyli w spektaklach dwa różne światy: rzeczywisty i wirtualny. Gdy granice zaczęły niknąć, a relacje między teatrem a nowymi mediami wzajemnie się przenikać, nastąpiło nie tylko domknięcie tryptyku twórców Festiwalu, na który złożyły się hasła trzech ostatnich edycji: Rich the cross the limits (2014) – Touch Your Vision (2013) – Your Choise ( 2012 ). Pozwoliło to również widowni ANIMO przekonać się, że Festiwal musi pozostać otwarty na nowe propozycje artystyczne i kreatywne działania.

Pobierz materiały promocyjne.

Pobierz gazetę festiwalową.

Hasło Festiwalu: Touch your vision

Zgodnie z nowym hasłem: nie mów głośno o kulturze na prowincji.pl, ANIMO nabrało wody w usta. Ten gest miał sprowokować artystów i widownię do dyskusji i próby odpowiedzi na trzy pytania. Dlaczego w Polsce małe miasteczka nie są lubiane? Co powoduje, że mieszkańcy nie są dumni ze swoich małych ojczyzn? Z jakich powodów tak niewielu potrafi uwierzyć, że widz prowincjonalny to taki sam widz, jak widz z dużego miasta, osoba wymagająca, pragnąca nieograniczonego dostępu do kultury i jej dorobku? Całą tę sytuację twórcy obrócili w sceniczny żart podczas otwarcia Festiwalu powierzając poprowadzenie wydarzenia konferansjerowi, który rzeczywiście przebywał wówczas na prowincji Shandong w Chinach. Chociaż jedna prowincja nie była równa drugiej, to twórcy poszerzyli zakres zarówno form odbioru sztuki, jak i uczestniczenia w kulturze proponując cykl warsztatów adresowanych zarówno do profesjonalistów, jak i miłośników sztuki animacji.

Pobierz plakat festiwalu.

Pobierz gazetę festiwalową.

Hasło Festiwalu: Your choice

Od tej edycji Festiwal obrał kurs również na Prowincję. Po wyjściu poza granice miasta Kwidzyna poszerzył swoją obecność w przestrzeni publicznej i rozgościł się w sąsiednim Sztumie. Tu jeszcze silniej w ciągu kilku dni uwypuklił siłę i znaczenie Manifestu ANIMO. Opierając się na potencjale inicjatywy oddolnej przyciągnął artystów ze świata, prowokując do odejścia od prezentowania spektakli głównie w małych miasteczkach w ramach czystego eskapizmu na rzecz katharsis. Reakcje publiczności na to były naprawdę niecodzienne: „Tato, to przedstawienie rozbiło mi głowę. – To wspaniale synu, jeśli co jakiś czas nie rozbijemy sobie głowy, to kostniejemy i zamieniamy się w kamienie”.

Pobierz program festiwalu.

Pobierz gazetę festiwalową.

Hasło Festiwalu: Follow us

Święto sztuki animacji obchodzono hucznie. Dziesiątą, jubileuszową edycję Festiwalu otworzyła parada szczudlarzy. Przez miasto przetoczyła się fala artystów i mieszkańców, która rozlała się wokół Muzeum Zamkowego w Kwidzynie i Teatru Kwidzyńskiego Centrum Kultury. Hasło Festiwalu znalazło odzwierciedlenie w rzeczywistości – nikt nie spodziewał się takiej skali uczestnictwa, a to był dopiero początek. Podczas wydarzenia pojawiły się prezentacje państw z Grupy Wyszehradzkiej oraz działania oparte na współpracy polsko-niemieckiej.

Pobierz materiał promocyjne.

Pobierz gazetę festiwalową.

Hasło Festiwalu: We are puppets

Giganci – aż 17 zespołów z 9 krajów w Kwidzynie. Tak wyglądał program wydarzenia w 2010 r., które zaczęło być postrzegane jako „silny i ogromny duchem Festiwal”. Poza spektaklami można było obejrzeć wystawę, filmy animowane dla dorosłych oraz wziąć udział w warsztatach dziennikarskich. Równocześnie zaczęła ukazywać się gazeta festiwalowa, wokół której skupił się Młody Ruch Krytyczny. W ocenie publiczności był to Festiwal „wymagający, ale dający wiele przyjemności”.

Pobierz materiał promocyjne.

Hasło Festiwalu: Puppets now

To była bardzo ważna edycja Festiwalu. W oparciu o dotychczasowe doświadczenie i obserwacje skrystalizowała się idea Festiwalu, a twórcy doprowadzili do uchwalenia Manifestu. Złożyły się na niego cztery hasła: równość w kulturze, na prowincji nieprowincjonalnie, sztuka animacji, (nie)zależność. Festiwal miał odtąd stanowić egzemplifikację potrzeby upowszechnienia kultury bez względu na wielkość miejscowości i wbrew stereotypom pokazywać, że na prowincji jest możliwa obecność różnych obszarów sztuki niezależnej, która z drugiej strony pozostaje zależna od widza i mecenatu. W programie wydarzenia pojawiły się wówczas po raz pierwszy nurty festiwalowe: Prezentacje, Generacje, Animacje i W, czyli wystawy i warsztaty.

Pobierz materiał promocyjne.

Pobierz recenzje festiwalu.

Hasło Festiwalu: Widać nas!

Na bilbordach, w kontenerze, na dużej scenie Kwidzyńskiego Centrum Kultury czy w salach Muzeum Zamkowego w Kwidzynie – w każdym z tych miejsc był obecny Festiwal w 2008 r. Tym razem wejście w miasto miało znacznie szerszy zasięg. W programie Festiwalu pojawiło się więcej spektakli, jak i wydarzeń towarzyszących. Wśród nich nie zabrakło nawet propozycji teatralnych studentów z Akademii Teatralnej z Białegostoku. Przez kilka dni miasto tętniło innym rytmem. Organizatorzy zadbali też o promocję Kwidzyna oraz dziedzictwa kulturowego województwa pomorskiego organizując wycieczki dla artystów festiwalowych do Malborka czy nad morze.

Pobierz materiał promocyjne.

Hasło Festiwalu: Małe kręgi na rzece

Z biegiem lat popularność Festiwalu rosła, o czym świadczyła liczba grup teatralnych zainteresowanych udziałem w tym wydarzeniu. W 2007 r. organizatorzy nie poszukiwali już uczestników, gdyż  otrzymali wiele interesujących zgłoszeń –  zarówno z kraju, jak i z zagranicy. Scena Lalkowa postanowiła wtedy zrezygnować z pokazywania własnych spektakli. Mimo to klimat pozostał ten sam – rodzinny, więc pytań zespołów m.in.  z Francji i Czech, kiedy będą mogli wrócić na Festiwal, przybyło. W 2007 r. Dorota Anna Dąbek otrzymała Brązową Gloria Artis za piętnaście lat pracy artystycznej.

Pobierz materiał promocyjne.

Hasło Festiwalu: Otwarcie na świat

Apetyt jak zawsze rośnie w miarę jedzenia. Na co zdecydował się Festiwal w takiej sytuacji? Przyjął formułę międzynarodową. Od 2006 r. stał się wydarzeniem europejskim. W Kwidzynie zaczęły pojawiać się grupy i artyści niezależni między innymi z Niemiec, Holandii i Białorusi. Twórcy Festiwalu zmienili zatem nazwę wydarzenia przyjmując, że od tej pory będą prezentować spektakle w różnych językach świata.

Hasło Festiwalu: Kapitał lokalny

Czarna Sala zaczęła się kurczyć. Od 2005 r. wprowadzenie nowych propozycji do programu spowodowało, że ANIMO zdecydowało się wejść głębiej w tkankę miasta. W przestrzeni publicznej pojawiły się pierwsze mobilne formy przestrzenne na wystawy oraz nowe miejsca na festiwalowej mapie wydarzeń towarzyszących. Było to możliwe dzięki lokalnemu kapitałowi – kwidzyńskim przedsiębiorcom i firmom, które zdecydowały się wesprzeć twórców Festiwalu. Wśród nich znalazła się zarówno firma VOS Cargo Logistic Poland, która użyczyła naczepę, jak i pan Adam Grządka, który najpierw udostępnił salę na klub festiwalowy, a potem wspierał wydarzenia festiwalowe aż do 2020 r.

Hasło Festiwalu: Stypendium im. Jana Wilkowskiego

W końcu Scena Lalkowa uzyskała pierwszą dotację na organizację Festiwalu. Pozwoliło to wprowadzić festiwalowe karnety dla publiczności łaknącej spotkania ze sztuką animacji, która na fali wcześniejszych doświadczeń była równie zainteresowana wydarzeniem jak media. W 2004 r. o Festiwalu rozmawiano już na falach Radia Gdańsk, jak i w gronach eksperckich ślących listy gratulacyjne do twórców ANIMO. Umożliwiło to wypracowanie wolnych środków, które przeznaczono na ufundowanie dwóch stypendiów imienia Jana Wilkowskiego. Jedno z nich otrzymała Jadwiga Sitnicka, a drugie Piotr Stec.

Pobierz program, afisz, recenzję.

Hasło Festiwalu: Za czym kolejka ta stoi?

Po udanym pilotażu widownia czekała na kolejną edycję Festiwalu. Na dzień przed rozpoczęciem wydarzenia ustawiła się wzdłuż ul. Słowiańskiej aż do ul. Braterstwa Narodów kolejka po bilety sprzedawane na Czarnej Sali. W programie znalazły się wyłącznie spektakle niezależnych teatrów z Polski, które w ciągu ostatnich pięciu lat otrzymały ważne nagrody teatralne. Odtąd twórcy Festiwalu podjęli trud wypracowania własnej tożsamości i znaku, który miał dookreślić pole zainteresowań artystów partycypujących w wydarzeniu, jak i ich widowni.

Pobierz program.

Hasło Festiwalu: Pilotaż

Zanim Festiwal stał się kultową marką był spotkaniem grupy przyjaciół, która zdecydowała się zagrać profesjonalne spektakle za wikt i opierunek. Była to próba stworzenia formuły, która umożliwiłaby zbudowanie unikalnej atmosfery spotkań artystów z widownią na scenie i poza nią – podczas wspólnej rozmowy czy posiłku. Na fali entuzjazmu osób, które przyjęły zaproszenie aktorki pochodzącej z Kwidzyna w 2002 r., narodził się Festiwal ANIMO. Tu każdy artysta chce zagrać najlepiej jak może, a widz daje się uwieść pięknej sztuce animacji.

Pobierz plakat.